بهینه سازی درز انقطاع سازه های فولادی برای کاهش آثار برخورد در زلزله با ترکیب فنر و میراگر اصطکاکی
Optimization of the expansion joint of steel structures to reduce the effects of earthquake pounding with the combination of spring and frictional damper.
- ارائه ای از : سید جلیل حسینی
نتایج تحقیق :
سازه هاي مجاور با مشخصات ديناميکي متفاوت در حين زلزله - پديده ضربه
در سازه هاي بلندتر از 8 طبقه با توجه به اينکه مقدار درز انقطاع زياد مي باشد و اعمال آن در شهرها با توجه به گراني زمين کاهش این فاصله با سيستم هاي کنترل غيرفعال - پاسخ سازه در سطح عملکرد مناسب
با کار گذاشتن ميراگر بين سازه ها در حين زلزله - تعداد مفاصل پلاستیک کمتري - در سطوح عملکرد پايين تري نسبت به حالت بدون اتصال
در سازه هاي 4 طبقه مجاور با میراگر اصطکاکی، جابجايي در قاب خمشي نسبت به المان گپ به ميزان 38 درصد، و در قاب مهاربندي به ميزان 11 درصد کاهش.
در مقایسه با پژوهش بلدی با استفاده از میراگر ویسکوز در قاب خمشی و مهاربندی به ترتیب به میزان 20 درصد و 3 درصد کاهش یافته است.
در سازه هاي 8 طبقه مجاور با میراگر اصطکاکی، جابجايي در قاب خمشي نسبت به المان گپ به ميزان 42 درصد، و در قاب مهاربندي به ميزان 8 درصد کاهش
در مقایسه با پژوهش بلدی با استفاده از میراگر ویسکوز در قاب خمشی و مهاربندی به ترتیب به میزان 28درصد و13درصد کاهش یافته است.
در سازه هاي 12 طبقه مجاور با میراگر اصطکاکی، جابجايي در قاب خمشي نسبت به المان گپ به ميزان 36 درصد، و در قاب مهاربندي به ميزان 5 درصد کاهش
در مقایسه با پژوهش بلدی با استفاده از میراگر ویسکوز در قاب خمشی و مهاربندی به ترتیب به میزان 22.3درصد و5 درصد کاهش یافته است.
در سازه هاي 8 طبقه مجاور با میراگر اصطکاکی به همراه فنر، جابجايي در قاب خمشي با میراگر اصطکاکی به ميزان 4 درصد افزایش، و در قاب مهاربندي به ميزان 6 درصد کاهش در مقایسه با میراگر اصطکاکی
در مقايسه با ميراگرهاي ويسکوز، ميراگرهاي اصطکاکي سبب کاهش بيشتر مقادير جابجايي مي گردد.
با توجه به نتايج حاصله براي کاهش خسارات ناشي از برخورد سازه هاي مجاور مي توان از سيستم هاي کنترل غيرفعال استفاده نمود.