- جایگاه بیمارستان 100 و 64 تخت در شبکه درمانی و جمعیت تحت پوشش آن ها :
شبکه درمانی عموماً دارای سه مرحله است . سطح تخصص و امکانات تشخیصی و درمانی این سه مرحله را از یکدیگر متمایز می نماید :
مرحله ابتدایی شامل خانه های بهداشت و مراکز بهداشتی درمانی است که لازم است به صورت گسترده در سطح کشور ایجاد گردد . در شبکه درمانی بیماران ابتدا به این مراکز مراجعه خواهند کرد.
پزشکان این مراکز حدود ۱۰ درصد از بیماران را به پزشکان متخصص مراكز پزشکی مرحله میانی که بیمارستانهای ناحیه ای هستند و از خدمات تشخیصی و درمانی غنی تر برخوردارند ارجاع می دهند.
بیمارستانهای ناحیه ای عموماً بیمارستان عمومی هستند و دارای چهار رشته اصلی تخصصی داخلی جراحی زنان و زایمان و کودکان هستند.
ازدیاد ظرفیت بیمارستان رابطه مستقیم با خدمات درمانی و تشخیصی ارائه شده در آن بیمارستان دارد . اقامت بیماران در بیمارستانهای عمومی ناحیه ای طولانی نیست . بیمارستان های ناحیه ای در شهرها ساخته می شوند و جمعیت بخشی از شهر و روستاهای اطراف را تحت پوشش دارند . بستگی به میزان جمعیت تحت پوشش ظرفیت این بیمارستانها بین ۶۴ و ۱۰۰ تخت در نوسان است.
سطح نهایی شبکه درمانی بیمارستانهای منطقه ای و بیمارستانهای دانشگاهی می باشند که عمدتاً در مراکز استانها و مراکز دانشگاهی ساخته می شوند و از نوع بیمارستانهای آموزشی و پژوهشی هستند.
این بیمارستانها عموماً دارای تخصص های متنوع و وسیعی هستند که کلیه رشته های علوم پزشکی و پیراپزشکی را در بر می گیرند .
بیماران این بیمارستانها عموماً از طرف بیمارستانهای ناحیه ای ارجاع میشوند .
بیمارستانهای تخصصی نیز که ویژه یک تخصص پزشکی است ، مانند بیمارستانهای قلب ، چشم پزشکی ، روانی سرطان ، در این مرحله از خدمات درمانی قرار دارد.
از آنجائیکه در سالهای اخیر سرعت رشد جمعیت ایران نسبت به احداث بیمارستان بسیار زیاد بوده است ، فعلاً ایندکس ۱/۵ تخت به ازاء هر هزار نفر می تواند مبنای محاسبه جمعیت تحت پوشش بیمارستانهای ناحیه ای باشد.
طبقه بندی بیماران از نظر شدت بیماری و نیاز به خدمات پرستاری به دو بخش در بیمارستان های ناحیه ای خلاصه می شود :
- بخش بستری عادی
- بخش بستری مراقبت ویژه
بخشهای بستری عادی شامل تخصصهای داخلی - جراحی - زنان و زایمان و کودکان و مراقبت ویژه داخلی و قلبی و نوزادان می باشد.
بخش اول از بیماران به خدمات پرستاری محدودی احتیاج دارند. این بیماران تا حدودی قادرند نیازهای اولیه خود از قبیل توالت رفتن ، دوش گرفتن ، غذا خوردن را به تنهایی رفع نمایند . حدود ۹۵-۹۰ درصد از کل بیماران بستری کمابیش دارای چنین شرایطی هستند .
بخش دوم در مراحل سخت بیماری هستند و نیاز به خدمات پرستاری زیاد دارند از جمله استفاده از لگن و گازهای طبی . البته بعضی از بیماران این گروه می توانند با کمک پرستار از سرویس بهداشتی استفاده کنند. این گروه حدود ۱۵ الی ۱۰ درصد از تعداد کل بیماران را تشکیل می دهند .
امروزه در سایر کشورهای دنیا به این نتیجه رسیده اند که یک تیم پرستاری جهت ارائه خدمات مناسب و کافی قادر به تحت پوشش قرار دادن حدود ۲۵ الی ۳۲ تخت بستری عادی می باشند .
ضمناً باید در نظر داشت که حداقل تعداد تخت عادی هر بخش بستری جهت مقرون به صرفه بودن آن نیز حدود ۲ تخت می باشد.
لذا علی رغم اینکه تقسیم بندی تعداد تخت بین چهار رشته تخصصی داخلی ، جراحی زنان و زایمان و کودکان در محاسبات متفاوت است ، اما به دلایل فوق بهترین روش برای اینکه ۶۴ تخت بستری عادی را در بین چهار تخصص فوق توزیع نمائیم ، این است که ابتدا ۶۴ تخت را به دو بخش ۳۲ تخت و سپس هر کدام را به دو نیم بخش ۱۶ تختخوابی تقسیم نمائیم . در این صورت لازم است هر نیم بخش بستری دارای یک دستگاه پرستاری شامل فضای دارو و کار تمیز در جوار آن باشد.
ورودی و تعویض تخت :
بخش جراحی دارای یک ورودی اصلی است . ورود و خروج بیماران و کارکنان از این ورودی انجام می گیرد. به استثنای پک های استریل که مورد استفاده اتاقهای عمل است و مستقیماً از انبار استریل مرکز استریل به انبار استریل اصلی بخش اعمال جراحی در صورت غیر همجوار بودن مرکز استریل و بخش اعمال جراحی و یا به انبار استریل فرعی اتاقهای عمل منتقل میشود ، سایر تجهیزات ، وسایل و دارو از این ورودی وارد بخش می شود.
پیش ورودی و محل پارک برانکارد قسمت بیرونی بخش اعمال جراحی را تشکیل می دهد.
فضای تعویض تخت که مستقیماً با پیش ورودی ترکیب میشود ، محل انتقال بیمار از روی برانکارد بخش بستری به روی برانکارد تمیز بخش اعمال جراحی می باشد.
رختکن ها :
رختکن کارکنان به علت کوچک بودن بخش اعمال جراحی به صورت دو رختکن زنانه و مردانه پیش بینی شده است . رختکن ها در حد فاصل منطقه بیرونی و درونی بخش قرار دارند.
کارکنان از طریق پیش ورودی بخش وارد رختکن میشوند. پس از قراردادن روپوش و کفش و اشیاء شخصی در کمدهای تک نفره وارد قسمت تمیز رختکن میشوند.
ابتدا در فضای گندزدایی دست اسکراب می کنند و سپس روپوش شلوار و سربند استریل بخش جراحی را می پوشند . بعد از پوشیدن چکمه های مخصوص بخش جراحی وارد بخش می شوند.
هنگام بازگشت از قسمت خروج وارد رختکن میشوند و البسه سبز بخش جراحی را می کنند و در ترولی های مخصوص حمل رخت کثیف قرار می دهند.
اتاقهای عمل :
در برنامه فیزیکی سطح هر اتاق عمل به طور خالص ۳۶ متر مربع پیش بینی شده است که موارد اورژانس را نیز به خوبی جوابگو می باشد .
هر اتاق عمل دارای فضاهای پشتیبانی مستقل مانند اتاق اسکراب و انبار استریل فرعی می باشد.
استقلال هر اتاق عمل کمک زیادی در جلوگیری از انتشار عفونت می کند.
بیهوشی کامل بیمار در اتاق عمل انجام میگیرد .
بخش زایمان از سه قسمت تشکیل می شود :
الف - ورودی بخش پذیرش و معاینه زائو
ب - قسمت درد
ج - قسمت زایمان و ریکاوری
این سه قسمت تا حد امکان از هم تفکیک میشوند .اعمال سزارین در بخش اعمال جراحی انجام می گیرد و بخش اعمال زایمان تنها برای زای مانهای طبیعی استفاده میشود و از نظر درجه تمیزی در سطح بخش اعمال جراحی نمی باشد . زائو یا از طریق پذیرش اصلی و یا از طریق پذیرش اورژانس ارجاع می شود ولی در هر صورت در بخش اعمال زایمان ، پذیرش و معاینه می شود.
نوزاد پس از تولد و ثبت علائم مشخصه روی کارت شناسایی مستقیماً به اتاق پذیرش و معاینه نوزاد در بخش بستری زنان و زایمان پشت ایستگاه پرستاری منتقل شده و معاینه کامل از او به عمل می آید و در صورت نارس بودن یا مشکوک به بیماری به I.C.U نوزادان منتقل خواهد شد.
در سال معمولاً به میزان ۲/۵ درصد جمعیت تحت پوشش پذیرش زایمان در نظر گرفته می شود . از این پذیرش ۹۵ درصد زایمان طبیعی و ۵ درصد زایمان سزارین پیش بینی می شود.
ساعات کارکرد بخش اعمال زایمان ۲۴ ساعته و ۳۶۵ روز در سال می باشد و برای هر اتاق عمل زایمان ۵ زایمان در شبانه روز در نظر گرفته می شود.
پذیرش سالیانه اورژانس حدود ۱۵ درصد جمعیت تحت پوشش می باشد.
حدود ۲۰ درصد از مراجعین دارای شرایط وخیم هستند که به بخش بستری هدایت می شوند.
و حدود %۳۰ نیز مراجعات مکرر دارند.
کار کرد اورژانس ۲۴ ساعته و ۳۶۵ روز در سال می باشد.
متوسط اقامت برای بیماران تحت نظر ۲۴ ساعت می باشد.