دهکده شهری

مفهوم دهكده شهري در واقع در رد شهرسازي تك بعدي مدرنيستي (نوآورانه) به وجود آمد.

از آنجا كه در شهر سازي نوآورانه ، فضاهاي كار و تفريح و سكونت از يكديگر تفكيك شده اند، محيطي سرد و بي روح بر اين فضاها حاكم بوده و استفاده بيش از حد از اتومبيل نيز روابط انساني را كاهش داده و آلودگي هاي زيست محيطي را نيز سبب مي شود و در نتيجه منجر به كاهش پايداري در سكونتگاه ها مي گردد .

دهكده هاي شهري موفق قدرت جذب مردم را به سوي خود دارند و مكان هاي اجتماعي ، تفريحي و فرهنگي را فراهم مي كنند و به همسايگان ، مناطق، ساكنان محلي و گردشگران خدمات مي دهند . آنها ميتوانند در مكان هاي شهري يا روستايي به وجود بيايند و ميتوانند جمعيت كم يا زيادي داشته باشند.

دهكده شهري، از اين جهت كه اصول طراحي ويژه اي را براي محلات با مقياس كوچك تر از شهر و اغلب واقع در بستر اكولوژيك ارائه مي دهد، با در نظر گرفتن جمعيت مشخص و اندازه مطلوب و معين براي سكونتگاه ها، عملا توسعه را در مقياس مشخصي تعريف كرده و محدود مي كند كه اين امر موجب جلوگيري از توسعه هاي پراكنده آتي سكونتگاه ها خواهد شد.

ضمن اينكه توجه به ابعاد مشاركت مردمي در فرايند طراحي تحقق طرح در اين الگو بسيار مورد تأكيد قرار گرفته است و همين امر اساس تحقق پذيري اهداف اين رويكرد را از قالب يك مفهوم و آرمان مفهوم آلي به مقياس كاربردي و ملموس بسيار نزديك مي كند.

از اين روست كه الگوي دهكده شهري به عنوان ابزار تحقق توسعه پايدار معرفي ميشود.

بنابراين اصول كليدي مطرح در الگوي دهكده شهري، براي ارائه مدلي از كنترل توسعه و تعامل مناسب شهر و روستا به لحاظ ايجاد تنوع فعاليت ها و فراهم شدن فرصت هاي اشتغال و امكان برخورداري از فضاهاي زنده و باهويت و زيرساخت هاي غني و رعايت ملاحظات زيست محيطي پيشنهاد مي شود.